Αμοργός, 2002
Amorgos, 2002
Ψυχοθεραπευτικές Προσεγγίσεις
Psychotherapeutic Approaches
Δεν θεραπεύει μία μέθοδος. Θεραπεύει η σχέση — και η σχέση χτίζεται με πολλούς τρόπους: μέσα από τις σχέσεις, τις ιστορίες, τις σκέψεις, τα δυνατά σημεία που φέρνει το κάθε άτομο. Διαφορετικές προσεγγίσεις, ένας σκοπός: η επανασύνδεση με τον εαυτό, με ασφάλεια και σεβασμό.
It is not one method that heals. It is the relationship that heals — and the relationship is built in many ways: through relationships, stories, thoughts, and the strengths that each person brings. Different approaches, one purpose: reconnection with oneself, with safety and respect.
Συστημική Προσέγγιση
Systemic Approach
Συστημική προσέγγιση. Ξεκινά από μια απλή ιδέα: οι άνθρωποι δεν ζουν μόνοι. Ζουν μέσα σε σχέσεις — οικογένεια, φίλους, συνεργάτες, κοινότητες — και αυτές οι σχέσεις επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτονται, νιώθουν και συμπεριφέρονται. Αντί να αναζητά το «πρόβλημα» μόνο μέσα στο άτομο, η συστημική ματιά το τοποθετεί μέσα στο σύστημα των σχέσεων όπου εμφανίζεται. Έτσι, η θεραπεία δεν αλλάζει μόνο το άτομο, αλλά και τον τρόπο που αυτό συνδέεται με τους γύρω του.
Systemic approach begins with a simple idea: people do not live alone. They live within relationships — family, friends, colleagues, communities — and these relationships shape the way they think, feel, and behave. Instead of looking for the "problem" only inside the individual, the systemic lens places it within the system of relationships where it appears. Therapy, then, does not only change the individual, but also the way they connect with others.
Αφηγηματική Προσέγγιση
Narrative Approach
Αφηγηματική προσέγγιση. Βλέπει τη ζωή σαν μια ιστορία. Τα προβλήματα δεν είναι ταυτότητες — δεν «είναι» κάποιος αγχώδης, αλλά «η ιστορία που έχει πει στον εαυτό του» τον κάνει να νιώθει έτσι. Στη θεραπεία, εξερευνώνται ποιες ιστορίες κυριαρχούν, ποιες έχουν παραγκωνιστεί, και πώς μπορεί κανείς να ξαναγράψει την ιστορία του με τρόπο που να τον χωράει καλύτερα. Μια βασική αρχή της προσέγγισης είναι ότι το πρόβλημα είναι το πρόβλημα — το άτομο δεν είναι το πρόβλημα.
Narrative approach. Sees life as a story. Problems are not identities — a person is not "anxious", but "the story they have told themselves about who they are" makes them feel this way. In therapy, we explore which stories dominate, which have been pushed aside, and how one can rewrite their story in a way that fits them better. A core principle of the approach is that the problem is the problem — the person is not the problem.
Συνεργατική-Διαλογική Προσέγγιση
Collaborative-Dialogic Approach
Συνεργατική-διαλογική προσέγγιση. Aντιλαμβάνεται τη θεραπεία ως έναν κοινό διάλογο. Δεν υπάρχει ο «ειδικός» που ξέρει την αλήθεια του άλλου — υπάρχουν δύο άνθρωποι που συνομιλούν, ακούν, και συν-δημιουργούν νέα νοήματα. Η σχέση είναι το θεραπευτικό εργαλείο. Μέσα από τον διάλογο, αναδύονται νέες δυνατότητες, νέες ερμηνείες, νέοι τρόποι να βρίσκεται κανείς στον κόσμο.
Collaborative-dialogic approach. Understands therapy as a shared dialogue. There is no "expert" who knows the other's truth — there are two people conversing, listening, and co-creating new meanings. The relationship itself is the therapeutic tool. Through dialogue, new possibilities, new interpretations, and new ways of being in the world emerge.
Εστιασμένη στη Λύση Θεραπεία
Solution-Focused Therapy
Εστιασμένη στη Λύση Θεραπεία. Προτείνει μια ανατροπή: αντί να αναλύεται γιατί δημιουργήθηκε το πρόβλημα, ρωτά τι λειτουργεί ήδη, έστω και λίγο. Ο θεραπευτής δεν είναι ο «ειδικός» της ζωής του άλλου — είναι συνταξιδιώτης που βοηθά να εντοπιστούν οι μικρές στιγμές όπου το πρόβλημα λείπει, και να ενισχυθούν. Οι λύσεις δεν είναι απαραίτητα μεγάλες αλλαγές· συχνά είναι μικρές, καθημερινές κινήσεις που ανοίγουν χώρο.
Solution-Focused Therapy proposes a shift: instead of analysing why the problem was created, it asks what already works, even a little. The therapist is not the "expert" of the other's life — they are a fellow traveller who helps identify the small moments where the problem is absent, and to strengthen them. Solutions are not necessarily big changes; often they are small, everyday moves that open up space.
Καταξιωτική Προσέγγιση
Appreciative Inquiry
Καταξιωτική Προσέγγιση. Ξεκινά από μια ριζικά διαφορετική ερώτηση: αντί για «τι πάει λάθος;», ρωτά «τι πάει καλά, και πώς μπορεί να ενισχυθεί;». Δεν αγνοεί τις δυσκολίες — αλλά δεν ξεκινά από αυτές. Ξεκινά από τα δυνατά σημεία, τις αξίες, τις στιγμές που το άτομο ή η ομάδα ένιωσε πιο ζωντανή. Μέσα από αυτή τη ματιά, η αλλαγή δεν είναι διόρθωση, αλλά ανάπτυξη αυτού που ήδη υπάρχει.
Appreciative Inquiry begins with a radically different question: instead of "what is wrong?", it asks "what is working, and how can it be strengthened?". It does not ignore difficulties — but it does not start from them. It starts from strengths, values, and the moments when an individual or a group felt most alive. Through this lens, change is not correction, but the growth of what already exists.
Γνωσιακή-Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT)
Cognitive-Behavioral Therapy (CBT)
Γνωσιακή-Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT). Είναι μία από τις πιο ερευνημένες και διαδεδομένες προσεγγίσεις παγκοσμίως. Η βασική της ιδέα είναι ότι δεν μας επηρεάζουν τόσο τα γεγονότα αυτά καθαυτά, όσο ο τρόπος που τα ερμηνεύουμε. Ανάμεσα στο γεγονός και στο συναίσθημα, παρεμβάλλονται οι σκέψεις — και συχνά αυτές οι σκέψεις είναι αυτόματες, επίμονες, και όχι πάντα ακριβείς. Η CBT βοηθά να αναγνωριστούν αυτές οι σκέψεις, να εξεταστούν με κριτική ματιά, και να αντικατασταθούν με πιο ισορροπημένες. Παράλληλα, δουλεύει με τη συμπεριφορά: μικρά, σταδιακά βήματα έκθεσης σε αυτό που αποφεύγεται, και ενίσχυση νέων δεξιοτήτων. Είναι μια προσέγγιση δομημένη, συνεργατική, και συχνά βραχύχρονη — με στόχο να δώσει στο άτομο εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει και μετά το τέλος της θεραπείας.
Cognitive-Behavioral Therapy (CBT) is one of the most researched and widely practised approaches worldwide. Its core idea is that we are not affected so much by events themselves, as by the way we interpret them. Between an event and an emotion, thoughts intervene — and often these thoughts are automatic, persistent, and not always accurate. CBT helps to recognise these thoughts, examine them critically, and replace them with more balanced ones. At the same time, it works with behaviour: small, gradual steps of exposure to what is avoided, and strengthening of new skills. It is a structured, collaborative, and often short-term approach — aiming to give the person tools they can use long after therapy ends.